ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, to jedno z częściej diagnozowanych zaburzeń neurorozwojowych wieku dziecięcego. Objawia się trudnościami z utrzymaniem uwagi, nadmierną ruchliwością oraz impulsywnością, które utrudniają dziecku funkcjonowanie w domu, w przedszkolu czy w szkole. Jeśli takie sygnały utrzymują się u dziecka od dłuższego czasu i pojawiają się w różnych sytuacjach, warto skonsultować się ze specjalistą – diagnozę ADHD u dzieci i młodzieży można wykonać również w poradni Engram w Kielcach.
ADHD nie jest efektem złego wychowania ani chwilowego kaprysu – to zaburzenie neurorozwojowe, które wpływa na to, jak dziecko reguluje uwagę, poziom aktywności i impulsy. U różnych dzieci może przybierać różne nasilenie i formę: u jednych dominują trudności z koncentracją, u innych – nadmierna ruchliwość i impulsywność, a u części dzieci obie te grupy objawów współwystępują.
Ważne jest to, że pojedyncze epizody rozkojarzenia czy nadpobudliwości nie oznaczają automatycznie ADHD. O zaburzeniu można mówić wtedy, gdy objawy są trwałe, nasilone i utrudniają dziecku codzienne funkcjonowanie w więcej niż jednym środowisku – np. zarówno w domu, jak i w szkole.
Wiek przedszkolny (ok. 3–6 lat)
Wiek szkolny (ok. 7–12 lat)
Warto pamiętać, że część z tych zachowań pojawia się u wielu dzieci okazjonalnie – sygnałem do konsultacji jest ich częstotliwość, nasilenie i wpływ na codzienne funkcjonowanie, a nie pojedyncze zdarzenie.
U chłopców częściej obserwuje się postać z przewagą nadruchliwości i impulsywności, która jest łatwiej zauważalna dla otoczenia. U dziewczynek częściej dominują trudności z koncentracją uwagi, bez wyraźnej nadpobudliwości ruchowej – bywają wtedy opisywane jako „roztargnione” czy „zamyślone”, co może sprawiać, że ich trudności są zauważane i diagnozowane później. To nie reguła bez wyjątków, ale warto mieć to na uwadze, obserwując zarówno synów, jak i córki.
Warto rozważyć konsultację, jeśli:
Wczesne rozpoznanie nie oznacza „naklejenia etykietki” – pozwala natomiast lepiej dopasować formę wsparcia do potrzeb konkretnego dziecka, zanim trudności zaczną wpływać na jego poczucie własnej wartości czy relacje z rówieśnikami.
Diagnoza ADHD u dzieci zwykle obejmuje kilka elementów: szczegółowy wywiad z rodzicami dotyczący rozwoju i funkcjonowania dziecka, obserwację oraz badanie psychologiczne, a często również kwestionariusze i skale wypełniane zarówno przez rodziców, jak i nauczycieli, którzy na co dzień obserwują dziecko w innym środowisku. W zależności od sytuacji może być również potrzebna konsultacja z psychologiem dziecięco-młodzieżowym lub psychiatrą dziecięcym.
Dokładny przebieg diagnozy może się nieznacznie różnić w zależności od wieku dziecka i zgłaszanych trudności – najlepszym źródłem informacji o konkretnych krokach będzie bezpośredni kontakt z poradnią.
Diagnoza to punkt wyjścia, nie koniec drogi. W zależności od potrzeb dziecka, wsparcie może obejmować m.in. terapię dla dzieci, trening umiejętności społecznych, psychoedukację dla rodziców oraz – w niektórych przypadkach – konsultację psychiatryczną, podczas której specjalista ocenia, czy zasadne jest leczenie farmakologiczne. Istotna jest też współpraca ze szkołą, tak by dziecko miało spójne wsparcie w różnych środowiskach.
Czy ADHD można „wyleczyć”? ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, z którym dziecko dorasta, ale odpowiednio dobrana terapia, wsparcie w domu i w szkole, a czasem także farmakoterapia, pozwalają skutecznie łagodzić objawy i pomóc dziecku dobrze funkcjonować.
W jakim wieku stawia się diagnozę ADHD? Pierwsze sygnały bywają zauważalne już w wieku przedszkolnym, jednak formalną diagnozę najczęściej stawia się w wieku szkolnym, gdy wzrastają wymagania dotyczące koncentracji i samoregulacji.
Czy każda nadpobudliwość u dziecka to ADHD? Nie. Pojedyncze zachowania nadruchliwe czy impulsywne mogą wynikać z wielu innych przyczyn – zmęczenia, stresu, zmian w życiu dziecka czy indywidualnego temperamentu. Diagnozę stawia specjalista na podstawie całościowej oceny.
Czy dziecko z ADHD musi przyjmować leki? Nie zawsze. Decyzja o ewentualnej farmakoterapii jest indywidualna i podejmowana wspólnie z psychiatrą dziecięcym po diagnozie. Podstawą wsparcia często pozostaje terapia i praca nad konkretnymi umiejętnościami.
Co mogę zrobić, zanim zgłosimy się na diagnozę? Warto obserwować, w jakich sytuacjach objawy się nasilają, zapisywać konkretne przykłady zachowań i porozmawiać z nauczycielem lub wychowawcą – takie informacje bardzo pomagają specjaliście podczas wywiadu.
Jeśli zauważasz u swojego dziecka opisane sygnały i chcesz się upewnić, co się za nimi kryje, umów się na konsultację w poradni Engram w Kielcach.
Kontakt +48 605 385 300 biuro@poradniaengram.pl al. IX Wieków Kielc 6/lok. 19, 25-516 Kielce